طالقانی، سيدمحمود روحاني مبارز و نخستين امامجمعهي تهران (1358 ـ 1289ه .ش.) زادگاهش روستاي گِليَرد از توابع طالقان بود. پدرش، سيدابوالحسن طالقاني، از شاگردان ميرزاي شيرازي در سامرّا و از همفكران سيدحسن مدرس بود. سيدمحمود در 8 سالگي با پدر به تهران آمد. در نوجواني به قم رفت و 12 سال در مدرسههاي فيضيّه و رضويّه، نزد آيتالله شيخ عبدالكريم حائري يزدي درس خواند؛ سپس به نجف رفت و بعد از سه سال با درجهي اجتهاد به تهران بازگشت. آيتالله طالقاني در سال 1327 امامت جماعت مسجد هدايت را در تهران بهعهده گرفت و آن را به پايگاهي براي هدايت و ارشاد مردم، بهويژه جوانان، تبديل كرد. طالقاني از آغاز جواني، با همفكري علامه عسكري، در انديشهي بسط معارف قرآني و فعاليت در راه هدايت مردم و آزادي آنان از سلطهي استبداد شاهنشاهي بود و در اين راه از هيچ تلاشي فروگذار نكرد. در مبارزهي ملي شدن نفت نيز فعال بود و پس از كودتاي 28 مرداد، با مهندس بازرگان و دكتر سحابي نهضت آزادي را براي مبارزه با رژيم تشكيل دادند. آيتالله طالقاني بارها به زندان و تبعيد فرستاده شد و شكنجههاي بسيار ديد و آخرين بار به ده سال زندان محكوم گشت. اما در آستانهي پيروزي انقلاب اسلامی آزاد شد. او از ياران و ستايشگران امامخميني بود و پس از پیروزی انقلاب اسلامی، به فرمان امام، امامجمعهي تهران شد و نمازهاي باشكوهي را در دانشگاه تهران اقامه كرد. او نمايندهي مجلس خبرگان قانون اساسي هم بود. آيتالله طالقاني در 19 شهريور سال 1358 بر اثر سكتهي قلبي درگذشت و در بهشت زهرا به خاك سپرده شد. از آثار اوست: اسلام و مالكيّت، جهاد و شهادت، حج و تفسير پرتوي از قرآن.
برداشت از مطالب این سایت با ذکر منبع بلامانع است است.
| برچسبها:  اين مدخل از کتاب نامآوران برداشت شده است. | |
| ^ بالا |